Ondernemen is een levensstijl

Ondernemers weten als geen ander: een zaak runnen is meer dan een baan, meer dan een beroep. Het zit in je bloed, je hart en je hoofd. Die enkele keer dat een winkeleigenaar op vakantie gaat, bekijkt hij op een Italiaanse markt de waren en loopt hij hier en daar een supermarkt of een groentezaak binnen om te kijken hoe alles erbij staat.

Mijn vader is een ondernemer in hart en nieren. Op zijn twaalfde ging hij mee op de kar, aardappels venten. Na een eigen groentezaak begon hij met mijn moeder een groente, fruit en delicatessenwinkel. Een lange pijpenlade in het Gooi werd gevuld met de heerlijkste benodigdheden voor een gezellige avond, een gezonde maaltijd of een uitbundig feest.

Zo vanaf mijn achtste mocht ik helpen in de winkel. Bloedserieus nam ik die taak: nootjes afwegen, koekjes inpakken en sperziebonen door de snijmachine duwen. Mijn vader had er lol in, zie ik achteraf, om mij die dingen te leren. Zo mocht de sperziebonensnijmachine nooit ronddraaien zonder dat er groene snippers doorheen ratelden. En als hij een doos koekjes voor me opende, moest ik eerst inschatten hoeveel zakjes ik zou moeten afwegen.

Na een paar jaar was ik klaar voor een nieuwe uitdaging: ik mocht op een mooie zomerse dag mijn eigen bedrijfje beginnen. De vriezer met ijsjes werd naar buiten gereden en ik kreeg een parasol en een stoeltje mee. Maar eerst moest ik een inschatting maken. Waren er genoeg mensen op straat? Hoeveel ijsjes zou ik verkopen? Hoeveel ging ik ‘inkopen’ bij mijn vader en welk risico nam ik dat ik met voorraad bleef zitten?

Toen ik bedenkelijk keek bij al die berekeningen, stelde hij een alternatief voor: ik mocht ook kiezen voor uurloon. Pats boem, nog ingewikkelder. Hoe zou ik meer verdienen:? Misschien werd het wel een geweldig drukke dag en zou ik de winst over moeten dragen. En ja hoor, ik koos voor het risico.

Eerlijk gezegd weet ik niet meer of ik toen winst of verlies heb gedraaid. Maar ik denk er nog vaak aan terug, als ik probeer in te schatten welke investeringen ik wil doen. Inmiddels ben ik al tien jaar zelfstandige zonder personeel. Dat bevalt prima, want hoe hard ik ook werk, de opbrengsten zijn altijd voor mezelf. Maar zo nu en dan, als ik op een zomerse dag binnen zit te schrijven, staar ik uit het raam en dagdroom van een eigen eetcafeetje, ergens in een warm land, met een drukbezet terras aan het water. En met een ijskraampje, natuurlijk.